زمزمه ای در محراب

 از میعاد درلجن   

در غریب شب این سوخته دشت

من و غم ، آه … چه بر من بگذشت 

کاروان گم شد و خاکستر ماند

کرکس پیر دل من می خواند:                 

ـ ای عطش در رگ من جاری باش

شعله زن دودم کن کاری باش.                  

رگ غم سوخته ، ای ریشه ی من

بمک از طاول اندیشه ی من .                  

دشت شب تاخته ام خاموشم

موج خود باخته ام مدهوشم.                 

طفل آواره ی شهر خوابم

تشنه ی خویشتنم گردابم.              

برگ پاییز بدست بادم

ریخته ، سوخته ، بی بنیادم.               

کاروان سوخته ای چاووشم

در بدر زمزمه ای ، خاموشم.                    

گره کور ، غمم بازم کن

قصه پایان ده و آغازم کن.                   

ای تو گم ، نامعلوم ، ای نایاب

گنگ نامعلومی را دریاب.                   

دست پیش آر که رفتم از دست

دامنم گیر که هیچم در هست.                 

من و تو چیست ؟ چه بیشی چه کمی

چو کویری و تمنای نمی .                  

من و تو چیست ؟ من و من باشیم

روح تنگ آمده از تن باشیم.                   

بگریزیم و به هم آویزیم

عطشی در عطش هم ریزیم.                   

نفسی در نفس من بفشان

بکشانم ، بچشانم ، به نشان.                   

بکشان بر سر بازار مرا

جان فدای تو ، بیازار مرا.                  

سنگ بد نامی ، بر جانم زن

کوس رسوایی ، بر بامم زن.                

زندگی چیست؟ سراب است ، سراب

نقش پاشیده بر آب است ، بر آب.               

عشق خونابه ی دل نوشیدن

کفن ماتم خود پوشیدن.                 

آرزو گور کن دشت جنون

نانش از عشق و شرابش از خون .                

جغد پیریست سعادت در قاف

نغمه اش لاف ، همه لاف گزاف .                 

مرهم سوختن از ساختن است

چه قماری که همه باختن است .                 

زندگی چیست ؟ مرا یاد بده

آنچه می دانم بر باد بده.                   

توتیایی تو به چشمانم کش

تشنه ام ، تشنه ی آتش ، آتش !                 

تیشه بر ریشه ی جان دوخته ام

دل به هر شعله ی غم سوخته ام.                   

باد آواره ی گورستانم

بذر پاشیده به سنگستانم .                   

برق منشور یخین رازم

پر سیمرغ غمم ، بگدازم.                 

پیش از آن لحظه که نابود شوم

شب شوم ، شعله شوم ، دود شوم.                  

نعره ی سوخته ام نفرینم

چون خدا در بدر و بی دینم.                    

در غریب شب این سوخته دشت

کرکسی پر زد و نالید و گذشت.